Tuesday, 27 June 2017

அந்த மூன்று மாதங்கள்

அந்த மூன்று மாதங்கள்

வெளிநாட்டு சுற்றுப்பயணம் செல்ல திட்டம். நான் ஐந்து நாட்கள் வெளிநாட்டுக்கு சுற்றுப் பயணம் செல்வதால்  இந்த அரசு கவிழும் அபாயமோ, பொருளாதார சிக்கல்களோ , கலாச்சார சீரழிவோ ஏற்படாது என்று உறுதிபட தெரிந்த பின்னரே எனக்கு நம் பாரத எல்லையை கடப்பதற்கான அனுமதி கிடைக்கும்.சுருக்கமாகஅரசிடமிருந்து NOC எனப்படும் நோ அப்ஜக்‌ஷன் சான்றிதழ் பெற வேண்டும்

முதல் கட்டமாக ஈட்டிய விடுப்பில் வெளிநாடு செல்ல அனுமதி  வேண்டிசெல்ல வேண்டிய தேதிக்கு மூன்று மாதம் முன்னரே, (கவனிக்க , மூன்று மாதம் முன்னரேதுறைத்தலைவர் மூலமாக கல்லூரி முதல்வருக்கு ஒரு கடிதம் எழுதினேன்.  

அந்த கடிதம் கல்லூரி அலுவலகம் மூலம் சம்பளக் கணக்கு அலுவலகத்துக்கு அனுப்பப்பட்டது

'சரி சரி லீவ் எடுத்துக் கொள்ளலாம்' என்று சம்பளக் கணக்கு அலுவலகத்தில் இருந்து ஒரு கடிதம் வரவே, அந்த கடிதத்தோடு சேர்த்து  24 பக்க வண்ணப்படக்கதை  ஒன்றை மானே தேனே பொன்மானே எல்லாம் போட்டு பூர்த்திசெய்து மறுபடி கல்லூரி முதல்வரிடம் சமர்ப்பித்தேன். இது தான் NO OBJECTION CERTIFICATEக்காக (NOC)  தொன்று தொட்டு நம் முன்னோர்கள் புழங்கி வரும் படிவம்

இந்த 24 பக்க வண்ணப் படக்கதையுடன், பேங்க் ஸ்டேட்மென்ட் முதல்  நாலாம்பாதத்தில் அஷ்டமத்து சனி என்று எழுதியிருக்கும் எனது  ஜாதகம் வரை சேர்த்து அனுப்ப வேண்டும். இதுவரைக்கும் எல்லாம் ஓரளவு ஓகே

அந்த வண்ணப் படக்கதை எங்கள் கல்லூரியிலிருந்து மருத்துவக்கல்வி இயக்கக அலுவலகத்துக்கு (Directorate of medical education ) அனுப்பப்பட வேண்டும். எனக்கு தான் எல்லா வேலையுமே டக் டக்கென்று நடக்கும் ராசியுண்டே. சனி பகவான் 'உன் மேல ஒரு கண்ணு' என்று எத்தனையாவது சீசனாகவோ மறுபடி தனது நடனத்தை ஆரம்பித்திருந்தார். கடிதம் அனுப்பி 15 நாள் ஆகியும் பத்திரிக்கைகளுக்கு அனுப்பிய சிறுகதைப் போல மருத்துவக்கல்வி இயக்ககத்திலிருந்து எந்த பதிலும் இல்லை

என்னோடு காதல் கடிதம் தீட்டிய அனைவருக்கும் அடுத்த கட்ட நடவடிக்கை ஆரம்பமான நிலையில், காதலை தெளிவாக எடுத்து சொல்லிய பிறகும் நான்  மட்டும் இதயம் முரளி போலவே அலைந்துக் கொண்டிருந்தேன். 'நீங்களே நேர்ல போனா தான் வேலை நடக்கும்' - இந்த வாக்கியத்தை திரும்ப திரும்ப கேட்டு,சலித்துப் போய்  வேறு வழியில்லாமல் .கல்வி இயக்ககம் சென்றேன்

'என்ன மேடம் கவரிங் லெட்டர் இல்லாம அனுப்பினா நாங்க என்ன பண்ண முடியும் ?' என்று செல்லமாக கடிந்து கொண்டனர். அதாவது, இந்த பதிவின் ஆரம்பத்தில் எழுதிய முதல் கடிதத்தை காணவில்லையாம். எந்த இடத்தில் அந்த கல்யாணியை கவரிங்கை போய் தேட? எங்கள் கல்லூரி அலுவலகமா, முதல்வர் அறையிலா, சம்பளக்கணக்கு அலுவலகமா..?? 

'எனக்கு தகவல் சொல்லணும் இல்லங்க லெட்டர் இல்லைன்னா' என்ற கேள்விக்கு 'உங்க ஆபீஸுக்கு சொல்லி பத்து நாள் ஆச்சுங்கஎன்று பதில் வந்தது

எங்கள் கல்லூரி அலுவலகம் ஒரு 'சித்தர் உலகம்'. எல்லோரும் அலுவலகத்தில் இருப்பார்கள் ஆனால் யார் கண்ணுக்கும் தென்பட  மாட்டார்கள். எப்போதாவது  சிலர் கண்களுக்கு மட்டும் அதுவும் சிலர் மட்டுமே காட்சி தருவார்கள். நாம் கொடுக்கும் சகலவிதமான கடிதங்களையும்  - 'ஒரு விஷயம் இருக்குஆனா இல்ல..... வரும்ஆனா வராது' ரேஞ்சிலேயே தான் நாம் டீல் பண்ண வேண்டும்

மறுபடி ஒரு கவரிங் லெட்டர் எழுதி , துறைத்தலைவர், கல்லூரி முதல்வர், கல்லூரி அலுவலகம் மூலமாக படிப்படியாக கையெழுத்தாகி , எங்கும் மாயமாய் மறைவதற்குள் நானே மருத்துவக்கல்வி இயக்ககத்துக்கு நேரில் சென்று கொடுத்தேன்

இந்த முறை .கல்வி இயக்ககம் சென்ற போது அந்த 24 பக்க வண்ணப்படக்கதையில் இரண்டு இடங்களில் முதல்வரின் கையெழுத்து மிஸ்ஸிங் என்றனர். இதை முதல் முறை வந்த போதே சொல்லியிருக்கலாம் தானே? அது தான் அரசு அலுவலகம். மறுபடி கடிதத்தை வாங்கிக் கொண்டு கல்லூரிக்கு வந்து , முதல்வரிடம் கையெழுத்துப் பெற்று .. இயக்ககத்தில் சமர்ப்பித்தேன்

அங்கிருந்து அந்த படக்கதை தலைமை செயலகத்திலுள்ள சுகாதாரத்துறை செயலாளர் அலுவலகத்திற்கு அனுப்பப்பட்டது

சுகாதாரத்துறை செயலாளர் அலுவலகத்திலிருந்து 'யாரும்மா அது அருணா?' என்று கேட்கும் வாய்ப்பை அவர்களுக்கு அளிக்காமல் ஒரு எட்டு நேரில் சென்று அந்த ஃபோட்டாவில் இருக்கும் அழகி நான்தாங்கோ என்று என் திருமுக தரிசனம் தந்த பின்னர் சுகாதாரத் துறை செயலர் 'போயிட்டு வா ராசாத்தி ' என  என் படக்கதையை சுகாதாரத்துறை அமைச்சர் அலுவலகத்திற்கு அனுப்பி வைத்தார்

அமைச்சர் அலுவலகத்தில் 'எல்லாம் தெரிந்த ஏகாம்பரம்ஒருவர் அமைச்சர் கேபினுக்கு வெளியே அமர்ந்திருப்பார். அந்த பூசாரியை தரிசித்தால் தான் 'நோ அப்ஜெக்‌ஷன் சான்றிதழ்' கிடைக்கும்

தரிசனத்துக்கு காத்திருந்த வேளையில் என்னம்மா வேணும், வெளில வெயிட் பண்ணு , இப்பல்லாம் பாக்க முடியாது, அதெல்லாம் ஆபீஸ்ல போய் கேளு போன்ற முழங்கையில் அடிபட்ட எஃபெக்ட் தரும் வார்த்தைகளை எதிர்கொள்ள  வேண்டும்

முழங்கையை தேய்த்துக்கொண்டே வரிசையில் நின்று தரிசனம் முடித்த பின்னர், இரண்டொரு நாளில்  மறுபடி சுகாரத்துறை துறை அலுவலகத்துக்கு சென்று நோ அப்ஜக்‌ஷன் சான்றிதழை பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.  

இது தான் நம் குல வழக்கம். கலாச்சாரம். முன்னோர் மரபு

இந்த மூன்று  மாத கால சீரியல் கடந்த சனிக்கிழமையோடு இனிதே நிறைவுற்றது. விசா ஸ்டாம்ப் ஆகி வந்து, டிக்கெட் வந்து, கரன்ஸி மாற்றி, ஊருக்கு கிட்டதட்ட பேக்கிங்கும் முடிந்த நிலையில் கடைசியாக வந்து சேர்ந்தது NOC. 
இந்த சான்றிதழை கையில் வாங்கும் வரை 'இப்படி வெளிநாடு போயே ஆகணுமா, கள்ளத்தோணில போக முடியுமா, திருப்பதி மலை ஏறுவதைப்போல நடந்தே போயிடலாமாஅரசு வேலையை விட்ரலாமா போன்ற சிந்தனைகள் ஒரு நாளைக்கு இரண்டு மூன்று முறையாவது வந்து போயின

சரி இவ்வளவு சிரமப்பட்டு வாங்கிய இந்த ' நோ அப்ஜக்‌ஷென் சான்றிதழை' வைத்து கொண்டு என்ன பண்ணுவது? எந்த ஒரு வீணா போன ஆணியை கழட்டவும் இது பயன்தராது. நமக்கு வேண்டாதவர்கள் யாராவது 'கவர்மென்ட்ல பர்மிஷன் வாங்காம வெளிநாட்டுக்கு டொனால்ட் ட்ரம்ப பாக்க ஓடிருச்சு இந்தம்மா' ன்னு ஏதாவது வழக்கு நொழக்கு போடாமல் இருக்க வேண்டுமானால் உதவும்

இவ்வளவு அலைக்கழிப்பு கற்றுக் கொண்ட பாடம் என்ன? அடுத்த முறை வெளிநாடு செல்ல வேண்டுமானால் அரசுக்கு கடிதம் எழுதி கொடுத்துவிட்டு நீ NOC தரும் போது தா என்று நாம் பாட்டுக்கு கிளம்பிவிட வேண்டும். இல்லையென்றால் 'கமுக்கமாகபோய் வருவது சாலச்சிறந்ததுநாலு முறை வெளிநாட்டுக்கு போயிட்டு வந்த எஃபெக்ட்ட உள்ளூர்லயே காட்டிட்டாங்க பரமா







Wednesday, 31 May 2017

ரேஷன் கார்ட்


இதை பண்ணியே ஆகணுமா  சென்றாயன்

ரேஷன் கார்டை ஆதார் அட்டையோடு இணைக்கவேண்டுமாம். என்னிடம் இரண்டு கார்டுகளும் உண்டு. ஆனால் புது வீடு  மாறிய இரண்டு வருடத்தில் ரேஷன் அட்டையில் அட்ரஸ் மாற்றி பதிந்ததோடு சரி. இரண்டு வருடங்களாக ரேஷன் கடை பக்கம் தலை,கால் , கை எதையும் வைத்துப் படுக்கவில்லை

அதனால் எங்கள் வீட்டுக்குரிய ரேஷன் கடை எது என்பதை முதலில் தெரிந்து கொள்ள வேண்டி பழைய ரேஷன் கடைக்கு சென்றேன். கடையை காணவில்லை. ஆரம்பமே சுபிட்ஷம். அட்ரஸ் விசாரித்தேன். ஃபர்ஸ்ட் ரைட் லாஸ்ட் லெஃப்ட் அப்படியே மூணாவது  ரைட்டுல நாலாவது கடை. இன்னும் ஒரு  லெஃப்ட் ரைட் சேர்த்து சொல்லியிருந்தா நேராக வீட்டுக்குப் போயிருப்பேன். ஜியாக்ரஃபில பில்டிங் பேஸ்மென்ட் சகலமும் வீக். பழைய கடையை கண்டுபிடித்தேன். இரண்டு பேர் அமர்ந்து கணக்கு பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்

'ஸார் இந்த நம்பர் ரேஷன் கடை எங்க இருக்கு?' கார்டை காண்பித்து கேட்டேன்

'எங்களுக்கு தெரிலைங்க நாங்க சேர்ந்தே பத்து நாள் தான் ஆகுது' என்றார். பாவம் அவருக்கு அவர் வேலை செய்யும் கடையை தினமும் கண்டுபிடித்து வருவதே பெரிய வேலையாக தான் இருக்க வேண்டும். அப்படி ஒரு இண்டு இடுக்கில் இருந்தது ரேஷன் கடை

கூட இருந்த அம்மா 'நீங்க மூணு மணிக்கு மேல வாங்க ,இங்க இன்னொரு மேடம் இருப்பாங்க. அவங்களுக்கு தான் தெரியும்' என்றார்

அடுத்த நாள் 3 மணிக்கு அந்த இன்னொரு மேடத்தை பார்க்கப் போனேன். அந்த இரண்டு பேர் அதே போஸில் உட்கார்ந்திருந்தனர். என்னைப் பார்த்தவுடன் 'இப்ப தான் மேடம் ஆபீஸ் போனாங்க. பத்து நிமிஷத்துல வந்துருவாங்க'. அந்த பத்து நிமிடம் முக்கால் மணி நேரமாக ஆகவே இல்லை. மேடத்தை காணோம். நான் கிளம்பிவிட்டேன். நண்பனிடம் புலம்பினேன். ' சென்ஸ் ஸ்டேட்டஸ் ஹியர்' என்று நம்பியார் மாதிரி சிரித்தவனை மென்று துப்பிவிட்டு ஃபோனை வைத்தேன்

மூன்றாம் நாள் மதியம் மறபடியும் மூன்று மணிக்கு டாணென்று ரேஷன் கடையின் முன் ஆஜர். நான் வேலைக்கு கூட இவ்வளவு பங்க்சுவலா இருந்ததில்லை. அந்த இரண்டு பேரும் அதே போஸில். 'ரெண்டு நாளா வராங்க உங்கள பாக்க' என்று டேபிள் மேல் கவிழ்ந்து படுத்திருந்த அந்த 'இன்னொரு மேடத்தை' எழுப்பினார்கள். அரை தூக்கத்திலேயே எனது ரே.கா. ஹிஸ்ட்ரியை கேட்டார்

'நீங்க ஸ்ரெய்ட்டா போய் லெஃப்ட் எடுத்தீங்கன்னா ஒரு ஸ்கூல் வரும். அதே ரோட்ல நேரா போனா இதே மாதிரி ஒரு ரேஷன் கடை வரும்'. 

' அந்த கடையா . எனக்கு தெரியும் . ஓகே மேடம், தாங்க்ஸ்'

'இல்ல நீங்க அந்த கடைல போய் இந்த நம்பர் காமிச்சு கேட்டீங்கன்னா அவங்க கரெக்டா சொல்வாங்க எங்க இருக்குன்னு

'அய்யோ அப்ப அந்த கடை இல்லையா?! '

'இல்லைங்க'

எனக்கு பிஎஸ்என்எல் மோடத்துக்காக அலைந்தது தேவையில்லாமல் ஞாபகம் வந்ததுடி. என். சேஷனை கூட  பாத்துரலாம் ஆனா ரேஷன் கடைய கண்ணுல காமிக்க மாட்டேங்கறாங்களே! நண்பன் சொன்ன மாதிரி நெஜமாவே ஸ்டேட்டஸ் எழுதப் போறமோ என்ற கவலை வேறு சேர்ந்து கொண்டது
                                                 

அந்த மேடம் கூறிய அட்ரஸ் கண்டுபிடித்து போய் ரேஷன் கார்ட்டை நீட்டினேன்

'இது அந்த கடை இல்லீங்க!

'அது தெரியும் ஸார் இந்த நம்பர் கடை எங்க இருக்கு?' 

'அது தெரியாதே மேடம் . பக்கத்து கடைல வேணா கேட்டுப் பாருங்க'

பக்கத்து கடையில் ஓர் உயரமான மனிதர் இருந்தார். ரே. கா வாங்கிப் பார்த்தார். கூகுள் மேப்ஸில் வரும் பெண் குரல் பேண்ட் சட்டை போட்டது போல  அழகாக வழி சொல்ல ஆரம்பித்தார். அவர் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போதே ஒருவர் பைக்கில் வந்து கடை முன்னே நின்றார். அந்த கூகிள் மேன் உற்சாகத்துடன்  'நீங்க போக வேண்டிய கடை இவரோடது தாங்க. அவர்கிட்டயே பேசிடுங்க' என்றவுடன் தொடர்ந்து இரண்டாவது நாளாக, ஆனால் வேற சிச்சுவேஷனுக்காக 'கும்பிட போன தெய்வம்' பாட்டு பிஜிஎம்மாக ஒலிக்க ஆரம்பித்தது

ரே. கா. டை பார்த்தவர்,' மேடம் நேரா இந்த ஏரியா ரேஷன் ஆபீஸுக்கு போய்டுங்க. ரே. கா. டை காமிங்க.அநேகமா கார்ட் கேன்சல் ஆகியிருக்கும். புது கார்ட் எடுத்தீங்கன்னா எங்க கடைக்கு தான் வரணும்' என்று அவருடைய கடை அட்ரஸ் சொன்னார்

எனக்கு அந்த ரேஷன் ஆபீஸ்  அட்ரஸ் தெரியுமாதலால் அனைவருக்கும் நன்றியுரை வாசித்துவிட்டு கிளம்பினேன். ரோட்டில் காரை நிறுத்திவிட்டு  ஆபீஸை தேடினேன். வழக்கம் போல காணவில்லை. விசாரித்ததில் ஆபீஸ் வேறு முகவரிக்கு மாறி விட்டதாக சொன்னார்கள். அட்ரஸ் மாறிப் போயிருக்கும் ஆபீஸுகளை தேடி கண்டுப்பிடிப்பதை ஒரு ஹாபியாக வைத்துக் கொண்டால் என்ன என்ற யோசனை வலுத்துக்கொண்டே வந்தது

எதிரே சைக்கிளை உருட்டியபடி வந்த இருவரிடம் புது ரேஷன் கடை அட்ரஸ் கேட்டேன்

'தூரமாச்சே, எப்படி போனாலும் சுத்திட்டு தான்   போக வேண்டியிருக்கும்'

கரெக்டா வழி சொன்னாலே சுத்துவேன், வழியே சுத்துன்னா....!மிதுன ராசிக்கு இந்த வாரம் அலைச்சல்னு கூட என்ற ஆத்தா சொல்லலையே

'ஒரு ஆட்டோ பிடிச்சிக்கோங்க'

'இல்லைங்க, கார் இருக்கு'

'அப்ப சரி . மெயின் ரோடு போய் லெஃப்ட் எடுத்து நேரா போய்ட்டே இருங்க'

'ம்ம்'

'ரெண்டாவது லெஃப்ட் வரும் '

'சரி '

'அங்க ரைட்ல திரும்பிடுங்க '

'எத்தனாவது ரைட்டு ? '

'ரெண்டாவது லெஃப்ட்டுங்க'

'சரி சொல்லுங்க ( ஆண்டவரே!) '

'ரைட்டுக்குள்ள போய் பஸ் ஸ்டாண்ட் எங்கன்னு கேளுங்க'

'அங்கயிருந்து பஸ்ல போகணுமா? '

'இல்லம்மா பஸ் ஸ்டான்ட்ல கேளுங்க ரேஷன் கடை எங்கன்னு சொல்லுவாங்க'

அவர்கள் சொன்னபடி மெயின் ரோட்டில் இரண்டாவது லெஃப்டில் ரைட் (!) எடுத்து பஸ் ஸ்டான்ட்  கண்டுபிடித்து அருகிலிருந்த ஆட்டோ ஸ்டான்ட்டில் ரே. கடையை பற்றி கேட்டேன்

'அது ரொம்ப தூரம் போகணுமேம்மா 'என்று இடியாப்பம் பிழிவது போல ஒரு ரூட் சொன்னார்

இன்னும் தூரமா? இதுக்கு நான் கிருஷ்ணகிரி ரேஷன் கடைக்கே போயிடுவேனே ! அவர் சொன்ன ரூட்டை மனதுக்குள் வரைந்து பார்த்ததில் மறுபடி பஸ் ஸ்டான்ட்டிலேயே வந்து முடிவடைந்தது. இடியாப்பத்தை பியத்து போட்டு சேவை செய்யாமல் நன்றி கூறிவிட்டு கிளம்பினேன்

காரை கிளப்புவதற்குள் இடியாப்ப ஸ்பெஷலிஸ்ட் மறுபடி வந்து ரேஷன் கடையாரேஷன் ஆபீஸா என்றார். ( ரெண்டும் வேற வேற இடத்துல இருக்கா புண்ணியாத்மாவே! ) ரேஷன் ஆபீஸ் என்றவுடன் அது இங்க பஸ் ஸ்டாண்ட் பின்னாடி தான் இருக்கு என்று ருசிகர சேவரிட் சேமியா போல ஈஸியாக ஒரு ரூட் சொன்னார்

இடியாப்பம்/ சேவை இரண்டையும்  சாப்பிடவேண்டாம் என்பதே ஃபுல் மீல்ஸ் சாப்பிட்ட திருப்தியை தந்தது. முதல் மாடியில் இருந்த போர்டு கூட இல்லாத அந்த ஆபிஸை கண்டுபிடித்து சென்று விசாரித்தேன். புதுகார்ட் தான் வாங்க வேண்டும் என்று சொல்லிவிட்டார்கள்

இனிமேல் தான் அவர்கள் கூறியதை எல்லாம் எடுத்துக் கொண்டு புது கார்ட் அப்ளை பண்ண செல்லவேண்டும். என்னை இன்னொரு ஸ்டேட்டஸ் எழுதாமல் இருக்க